وقتی نسل جوان دروغ‌های ضدانقلاب درباره بازجو و دادستان را می‌شنود، وقتی صوت و فیلم‌های تقطیع شده ضدانقلاب دارد تاریخ و روایت تاریخی ذهنش را شکل می‌دهد، چرا ما روایت واقعی را منتشر نکنیم؟ چرا ما نباید صوت میزگردهای فرقان و منافقین را منتشر کنیم؟ صوت و فیلم‌هایی که شنیدن و دیدن یک دقیقه و یک فریمشان می‌تواند معادلات ذهنی نسل جوان درباره تاریخ انقلاب را شکل دهد و خیلی از شبهات و دروغ‌های ضدانقلاب را از بیخ و بن نابود کند. چرا صوت صحبت‌های ساعت ده شب تا چهار صبح حاکم شرع با منافقی که قرار است صبح اعدام شود را منتشر نکنیم که تمام سعی‌اش این است که جوان بیست‌ساله‌ی اعدامی توبه کند تا خدا را پاک ملاقات کند؟

🔹کدام صلاح و مصلحت یا معذوریتی پس از سی سال و چهل سال هست که مانع انتشار این اسناد است؟ مسئولان نهادهای تاریخی جمهوری اسلامی که همیشه در پاسخ گفته‌اند «نه در این شرایط به صلاح نیست منتشر شود، ممکن است سوءاستفاده شود» تابه‌حال به این فکر کرده‌اند که از عدم انتشار این اسناد چقدر سوءاستفاده شده؟ یعنی ضدانقلاب دیده هرچقدر بزرگ و تخیلی دروغ بگوید بازهم جمهوری اسلامی و نهادهای تاریخی‌اش جوابی نمی‌دهند و به همین خاطر روزبه‌روز دروغ‌های تاریخی‌اش بزرگ‌تر و شاخ‌دارتر شده؟

🔹چرا نهادهای تاریخی و حتی امنیتی درب آرشیوهای ارزشمندشان را نباید باز کنند؟ اساساً فلسفه‌ ضبط این صوت و فیلم‌ها چه بوده؟ غیرازاینکه اگر ده سال و بیست سال بعد کسی با بهانه کردن فلان پرونده و ماجرای تاریخی علیه جمهوری اسلامی جوسازی کرد، این صوت و فیلم را منتشر کنیم تا تاریخ تحریف نشود؟

 

✅متن کامل این یادداشت را در لینک زیر مطالعه کنید:

http://farsnews.com/newstext.php?nn=13961117000844

منبع / نویسنده: کانال پیام شهید | فرج اللهی