نقد منصفانه – اردیبهشت ماه ۱۳۹۶ در آستانه انتخابات ریاست جمهوری، مناظره‌ای با آقای صادق زیباکلام داشتم. یکی از حرف‌های ایشان این بود که “افتخار می‌کنم حتی یک بار از دولت احمدی نژاد دفاع یا حمایت نکرده‌ام”. پاسخ دادم این افتخار ندارد، مایه شرمساری است که شما ۸ سال علیه یک دولت موضع‌گیری کنید و چشم بر خوبی‌ها و خدمات آن ببندید.
این ایام لیبرال‌ها با سوء استفاده از ساده‌لوحی‌های امثال آقای سید حسن فیروزآبادی -از حامیان آقای روحانی در انتخابات ۹۲- جنجال به پا کرده‌اند که جریان انقلابی باید تاوان حمایتش از احمدی‌نژاد را بپردازد.
این نحوه مواجهه با مسئله آقای احمدی‌نژاد، فقط از دیکتاتورهای لیبرال برمی‌آید. کسانی که تمام قد پشت سر میرحسین موسوی ایستادند، ۸ ماه کشور را به آشوب کشیدند و امروز نه تنها عذرخواهی نمی کنند بلکه پیگیر رفع حصر این فتنه‌گر هستند، جریان انقلابی را بابت حمایت از اقدامات صحیح دولت قبل مواخذه می‌کنند! اینها رویشان نمی‌شود که صریح بگویند، وگرنه مخاطب اصلی‌شان، ۲۴ میلیون نفر مردمی است که در انتخابات به آقای احمدی نژاد رای دادند. چه، حامیان اصلی دولت قبل، مردم بودند.
بارها گفته‌ایم که باید ستاد کوچک آقای احمدی‌نژاد را از بدنه خدمتگزار دولت‌های نهم و دهم تفکیک کرد. در این دو دولت، خدماتی انجام شد که دولت آقای روحانی تاکنون به اندازه یک سال آن دوره خدمتی نکرده است. انسان‌های شریفی در دولت آقای احمدی‌نژاد وزیر و مدیر بودند که خود را وقف ملت کردند، حقوق‌های نجومی نگرفتند و ویژه‌خواری هم نکردند. برای مردم خانه ساختند و خود، نه ساکن ویلاهای لواسان و ولنجک، که مستاجر بودند.
حمایت از یک دولت خدمتگزار، شرمندگی ندارد. افتخار هم دارد. تقابل با انحراف احمدی‌نژاد هم افتخار دارد. سرخوردگی و شرمندگی از آن کسانی است که بعد از انحراف احمدی نژاد، آغوششان را به روی او باز کردند و از ساختمان‌های شمال شهرشان به وی بخشیدند تا به فعالیت‌های انحرافی‌اش ادامه دهد.
کسانی روسیاهند و باید از ملت عذرخواهی کنند که در فتنه ۸۸ به مردم و نظام ظلم کردند و امروز با پررویی تمام از رفع حصر سخن می‌گویند.

منبع / نویسنده: سید یاسر جبرائیلی