فیلم به وقت شام، فیلمی پرحادثه و پرتعلیق و پرنشانه و با ریتم تند که مخاطب نمی‌توانست لحظه‌ای از ان چشم و گوش بردارد.

🔴 سکانس‌های افتتاحیه و پایان‌بندی جذاب، قوت سکانس‌های پرتعداد خارجی، دراماتیزه کردن پرتعلیق ماجرا در لوکشین محدود درون هواپیما (شبیه آژانس) و توانایی در شخصیت‌پردازی علی؛ قهرمان فیلم و کنتراستی که بین پدر و پسر در دو جبهه ایجاد کرد و تفهم متمایزی که بین دو عمل فیزیکا مشابهِ انتحاری؛ که به کشتار مردم بی‌دفاع و شهادت‌طلبانه؛ که به فدا کردن خود برای نجات مردم انجام شد و…، نشان از یک کارگردانی سطح بالا بود.

🔴 به وقت شام؛ فیلمی فراتر از سینمای ایران است که فقط باید دید. دیدنِ به وقت شام «حس باشکوه» سینمایی به مخاطب با هر نوع سلیقه‌ای می‌داد. تشویق همگانی و ممتد مخاطب بعد از تماشای فیلم، بازنمایی این حس باشکوه همگانی بود.

منبع / نویسنده: پرویز امینی